Αναρτήθηκε από: Konstantinos | Φεβρουαρίου 23, 2009

Εταιρικές Μετρικές: Δημιουργική Σοφία ή κανονιστικά προδιαγεγραμμένη Μετριότητα

metrics1

Την περασμένη εβδομάδα μέσω του Bankwatch, παρακολούθησα προσεκτικά τα video των Barry Schwarz, καθώς και του Umair Haque.

Το πρώτο διαρκεί περίπου 20’ ενώ το δεύτερο είναι λίγο μεγαλύτερο, αλλά και τα δύο αξίζουν με το παραπάνω το χρόνο που θ’ αφιερώσει κάποιος.

Ο Barry Schwarz, διαπιστώνει τη ματαιότητα αντιμετώπισης της κάθε «κρίσης» ή «αναταραχής» μόνο με τη θέσπιση αυστηρότερων κανόνων και ισχυρότερων κριτηρίων. Αναλύει την αναγκαιότητα επένδυσης στην εφαρμογή της Αριστοτέλειας «πρακτικής σοφίας» που έρχεται από την εμπειρία και τη θέληση να κάνεις το σωστό βασισμένος σ’ ένα πλαίσιο κανόνων αλλά όχι περιορισμένος μέσα σ’  αυτό. Περιγράφει το άτομο που λειτουργεί έτσι, ως μουσικό της jazz που βασίζεται σ’ ένα πλαίσιο από νότες ώστε να λειτουργήσει καλύτερα στο μουσικό περιβάλλον που διαμορφώνεται δυναμικά από τους άλλους μουσικούς και το κοινό του. Ισχυρίζεται ότι αν τα μόνα εργαλεία μας είναι τ’ αυστηρότερα μέτρα και τα ισχυρότερα κριτήρια, μπορεί ν’ αποφύγουμε κρίσεις λόγω κατάχρησης εμπιστοσύνης η ελευθερίας αλλά θα αντιμετωπίσουμε κρίσεις που θα επιφέρει η μετριότητα που νομοτελειακά καλλιεργείται σ’ ένα επιχειρηματικό περιβάλλον τυλιγμένο ασφυκτικά από ένα κανονιστικό πλέγμα.

Ο Umair Haque, τονίζει την ανάγκη για αλλαγή του εταιρικού τρόπου σκέψης αναλύοντας την έννοια του δημιουργικού καπιταλισμού (constructive capitalism) βασισμένος πάνω στους ακόλουθους άξονες:

  • Η στρατηγική είναι commodity.
  • Ο εταιρικός ανταγωνισμός όπως εξελίσσεται σήμερα είναι ξεπερασμένος.
  • Δεν υπάρχει τίποτε ισχυρότερο (χρησιμοποιεί τον όρο asymmetrical) από ένα ιδανικό.
  • Το αύριο είναι σήμερα.
  • Σημασία έχουν και οι συνδέσεις/σχέσεις (connections) με τους πελάτες και όχι μόνο οι συναλλαγές (transactions).
  • Άνθρωποι, όχι προϊόντα.
  • Δημιουργικότητα, όχι παραγωγικότητα.
  • Αποτελέσματα (outcomes), όχι έσοδα.
  • Το πλεονέκτημα είναι στο εταιρικό DNA.
  • Η επόμενη επανάσταση είναι θεσμική

 

Προσωπικά θεωρώ ότι η τελευταία παρατήρηση είναι ίσως η σημαντικότερη όλων. Πώς να εφαρμοστεί κάτι από τα προηγούμενα, όταν όλοι οι δείκτες μέτρησης της υγείας και αξίας ενός οργανισμού βασίζονται στην ικανότητα των στελεχών του να πείθουν τους αναλυτές, ότι η κερδοφορία στην επόμενη περίοδο θα αυξηθεί περισσότερο από την προηγούμενη και ότι αυτό θα επιτυγχάνεται σε κάθε περίοδο. Το ζήτημα είναι αν το θεσμικό πλαίσιο θα κινηθεί προς αυτή την αλλαγή, χωρίς να περιοριστεί στην προσθήκη περιορισμών σ’ ένα ήδη ασφυκτικό κανονιστικό πλαίσιο.

Advertisements

Responses

  1. Αγαπητέ Κώστα,

    Κατ’αρχήν σε ευχαριστώ για άλλη μία αφορμή για σκέψη.

    Τελειώνοντας το κείμενο (αν και ειλικρινά δεν έχω καταλήξει) σκεπτόμουν εάν οι απόψεις των Schwarz, καθώς και του Haque έχουν μία βάση παντελώς θεωρητική, με αντίλογο ότι η αναγνώριση του «ορθού» -στο ατομικό, εταιρικό η ακόμη και στο επίπεδο μίας ολόκληρης οικονομίας- δεν σημαίνει ότι υπάρχει και η δυνατότητα εφαρμογής του. Τουλάχιστον όχι στα επίπεδα που θα διασφάλιζαν την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος.

    Θέλω να πω ότι, οι «ατέλειες», η αδυναμία αυτορύθμισης και η ροπή στην «εύκολη λύση» είναι προβλήματα που δεν κατάφερε να λύσει τα τελευταία 2.000 χρόνια η ισχυρότερη κανονιστική αρχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ο Χριστιανισμός.

    Τελικά, θα είναι μακρά η συζήτηση και η εύρεση του «σημείου στήριξης», αναφορικά με το θεσμικό πλαίσιο και τον τρόπο λειτουργίας των αγορών.

    Θα συμφωνήσω απόλυτα με το ότι η στροφή στην συντήρηση και τον υπέρμετρο έλεγο είναι προβληματική. Αυτό είναι σωστό.

    Είναι όμως η αποφυγή του πρακτικά εφαρμόσιμη (με την έννοια της αποτελεσματικότητας προφανώς) ή η μέθοδος της «τοποθέτησης του μέλους του ασθενούς εις τον γύψον» είναι μία κατάσταση αναπόφευκτη, για ένα διάστημα τουλάχιστον;

    • Σπύρο, τώρα που ψηφίστηκε και ο αείμνηστος στους 100 μεγαλύτερους Ελληνες ποιός είμαι εγώ που θα κατακρίνω την προέγγιση «του»? Πέρα από την πλάκα, ίσως ακούγονται πολύ «προοδευτικές» οι απόψεις των Schwarz και Haque (μεταξύ άλλων) αλλά ιδιαίτερα το πλαίσιο σκέψης του Haque παρέχει ένα θεωρητικό υπόβαθρο για τη λειτουργία της «Επιχείρησης 2.0» (όσο κακόηχο και να είναι αυτό, προσπαθώ ν’ αποφεύγω το Enterprise 2.0 γιατί σε πολλούς από μάς ανακινεί άλλες μνήμες :)). Τελικά θεωρώ καθήκον της ακαδημαϊκής και απιχειρηματικής κοινότητας να να συνεργαστούν για τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου μετρικών που να μπορούν να διακόψουν το φαύλο κύκλο που μας οδήγησε εδώ που είμαστε, γιατί θεωρώ ότι η ρίζα του προβλήματος δεν είναι η έλλειψη αυστηρότερου κανονιστικού πλαισίου αλλά η λανθασμένη αντίληψη ότι καλύτερη επιχείρηση είναι αυτή που αυξάνει τα καθαρά της κέρδη τουλάχιστον 30% κάθε χρόνο. Στο φυσικό κόσμο είναι σαφές ότι ένα χωράφι δε μπορεί να πιέζεται με λιπάσματα να παράγει το ίδιο ή περισσότερο κάθε χρόνο. Θεωρώ ότι πρέπει να υιοθετήσουμε αυτή την προσέγγιση και στον κόσμο των άυλων αγαθών βασισμένοι σε μία αρχή «Οικονομικής Αειφορίας».
      Και πάλι σ’ ευχαριστώ για την ενεργή συμμετοχή σου στο blog!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: